Donimirski Brochwicz Antoni (1846–1912), dr praw, publicysta, polityk i społecznik, ekonomista, ur. w Buchwałdzie w ziemi malborskiej 6 VI z Teodora, dziedzica Buchwałdu, dyr. ziemstwa kredytowego, i Zofii z Ślaskich. Gimnazjum ukończył w Chełmnie, studia prawnicze i ekonomiczne we Wrocławiu (członkostwo Tow. Lit. Słow. 1864–6), Heidelbergu i Berlinie, gdzie zdał egzamin państwowy i uzyskał doktorat na podstawie dysertacji De mercedibus privatis in bellis navalibus transportandis. W r. 1869 był w Kwidzyniu auskultatorem, w r. 1870 w Gdańsku referendarzem. Odbywszy praktykę handlowo-bankową, objął kierownictwo Banku Kredytowego »Donimirski, Kalkstein, Łyskowski i Sp.« w Toruniu. Posłując z okręgu chojnicko-tucholskiego do parlamentu berlińskiego w l. 1874–7, szczególnie bronił praw języka polskiego w sądownictwie; później ze względu na intensywną pracę zawodową nie kandydował. Na sejmikach gospodarczych w Toruniu wygłosił mowy w l. 1873 i 1876 o kwestii robotników miejskich i o kredycie rolniczym; w Tow. Naukowym, którego tamże był współzałożycielem, referował w l. 1878 i 1880 o wykopaliskach przez siebie dokonanych w Inflantach (skąd pochodziła żona jego, Benisławska, zaślubiona w r. 1886). Na zjeździe prawników i ekonomistów w Krakowie w r. 1887 mówił obszernie o kolonizacji wewnętrznej. Przeniósłszy się w r. 1882 do Wiednia, pracował jako publicysta, ogłaszając m. i. memoriał o szkodliwym wpływie taryf kolei austriackich na rolnictwo galicyjskie. Od r. 1887 rozwinął w Warszawie, gdzie na stałe zamieszkał, bogatą w owoce działalność piśmienniczą w »Bibliotece Warszawskiej«, »Kraju« petersburskim, »Niwie«, »Dzien. Pozn.«, »Słowie«, którego został jednym z naczelnych redaktorów, – praktyczną w organizacjach społeczno-politycznych; zasiąg jego zainteresowań nie ograniczał się do dziedziny fachowej, ale obejmował także inne zagadnienia ogół obchodzące. Głęboki znawca spraw ekonomicznych, niemało się przyczynił do rozbudzenia życia gospodarczego w Król. Polskim. Wielkie przede wszystkim położył zasługi na polu rozwijającej się w tej dzielnicy tak pomyślnie kooperatywy. Najlepszym dowodem zaufania doń było powołanie go na prezesa Związku Towarzystw Spółdzielczych w Król. Pol. Należał też do założycieli Tow. Pracy Społecznej, które wydatnie przyczyniało się do podniesienia umysłowego i materialnego poziomu tamtejszej ludności polskiej. Jako polityk był przekonań zachowawczych, umiarkowanych, dalekich od jednostronności partyjnej. Występy jego cechowała rozwaga, sądy o ludziach i sprawach – sprawiedliwość i bezstronność, oparte na gruntownej wiedzy i długoletnim doświadczeniu. Stąd wybitne jego stanowisko w Stronnictwie Polityki Realnej. Takt, uczynność, szczera prostota w obcowaniu z ludźmi zjednywały mu szacunek i przyjaźń nawet przeciwników politycznych. Zmarł w Berlinie 14 V 1912, pochowany tamże. W czerwcu r. 1913 z inicjatywy Ign. Paderewskiego zwłoki sprowadzone do kraju spoczęły na cmentarzu powązkowskim, po czym odsłonięto tablicę pamiątkową w kościele popijarskim.
Amtsbl. Kgl. Reg. Mwd. 1869, 220, 1870, 183; Sprawozd. gimnaz. chełmińsk. 1870, 38; »Roczn. Sejmików Gosp. w Tor.« 1879, 232 i 319; R. Tow. Nauk. Tor. I 1, II 4 i 7; »Gaz. Tor.« 1880, nr 232; »Pamiętnik Tow. Lit. Słow.« 1886, 76; »Dzien. Pozn.« 1887, nr 133; Komierowski, Koła Pol. w Berl., 1905, 36; »Słowo« 1912, nr 163; »Dzien. Pozn.« 1912, nr 110 i 136; »Praca« 1912, nr 21; »Pielgrzym« 1912, nr 690; »Dzien. Pozn.« 1913, nr 47; »Gaz. Tor.« 1913 nr 46.
Ks. Alfons Mańkowski